Genetyka

Zwierzęta transgeniczne uzyskuje się zazwyczaj, wstrzykując DNA określonego genu do przedjądrza zapłodnionej komórki jajowej lub wykorzystując transformowane zarodkowe komórki macierzyste. Badacze przenoszą następnie zrekombinowaną komórkę jajową do macicy samicy i pozwalają się jej rozwijać. Mogą też wprowadzić genetycznie zmodyfikowane komórki ES do blastocysty, jednego z wczesnych stadiów rozwoju zarodkowego, pobranej od dawczyni, po czym przenoszą zarodek do macicy matki zastępczej. Iniekcja DNA do zygoty nie jest jedynym sposobem uzyskiwania zwierząt transgenicznych. Badacze mogą stosować wirusy jako nośniki zrekombinowanego DNA. Wirusy RNA, nazywane retro-wirusami, wytwarzają kopie własnego DNA za pomocą odwrotnej transkrypcji. Czasami kopie DNA integrują się z chromosomami gospodarza i ulegają replikacji wraz z jego DNA. Zwierzęta transgeniczne są cennym materiałem do rozmaitych badań naukowych, np. nad regulacją ekspresji genów, funkcjonowaniem układu immunologicznego, chorobami genetycznymi i wirusowymi czy genami zaangażowanymi w rozwój nowotworów. Mysz laboratoryjna stała się szczególnie ważnym organizmem modelowym do tych badań. W klasycznych badaniach nad regulacją ekspresji genu genetyk Ralph L. Brinster z University of Pennsylvania w 1983 r. uzyskał transgeniczne myszy z genem szczurzego hormonu wzrostu. Brinster i jego współpracownicy chcieli wyjaśnić, jak działa regulacja pozwalająca pewnym genom ulegać ekspresji w jednych tkankach, a nie ulegać jej w innych. Przysadka mózgowa normalnej myszy wydziela niewiele GH, a wymienieni badacze zakładali, że również inne tkanki mogą być zdolne do produkcji tego hormonu.