Genetyka

Różnice w intensywności drapieżnictwa są skorelowane z wieloma różnicami obserwowanymi wśród gupików, np. ubarwieniem samców, zachowaniem, a także tzw. cechami strategii życiowej, obejmującymi wiek i wielkość ciała w chwili uzyskania dojrzałości płciowej, liczbę potomstwa z jednego kojarzenia, wielkość młodych i częstość rozrodu. Na przykład dorosłe gupiki są większe w strumieniach płynących na wyższych terenach, a mniejsze - na niższych. Czy za powstanie takich różnic rzeczywiście są odpowiedzialne drapieżniki? Reznick i jego współpracownicy sprawdzali tę hipotezę ewolucyjną, przeprowadzając eksperymenty naturalne na Trynidadzie. Wykorzystując naturalne wodospady, uniemożliwiające przedostanie się w górę strumienia gupikom, drapieżcom albo jednym i drugim, przenosili przez tę naturalną barierę albo gupiki, albo ryby drapieżne. Wprowadzali np. gupiki z siedlisk o wysokim drapieżnictwie do siedlisk o niskim drapieżnictwie, przenosząc je przez wodospad do odcinka strumienia pozbawionego gupików i dużych drapieżców. Jedynym gatunkiem ryb zamieszkującym strumień przed wypuszczeniem gupików był drapieżca okazjonalnie polujący na małe gupiki. Jedenaście lat później badacze wyłowili dojrzałe samice z miejsc introdukcji (siedliska o niskim drapieżnictwie) i miejsca kontrolnego poniżej wodospadu (siedliska o wysokim drapieżnictwie). Rozmnożyli schwytane samice w laboratorium i porównali cechy ich strategii życiowej w kolejnych pokoleniach. Potomkowie gupików wprowadzonych do siedliska o niskim drapieżnictwie dojrzewali później i po osiągnięciu większych rozmiarów niż potomstwo gupików z miejsca kontrolnego poniżej wodospadu.