Genetyka

Wczesne stadia rozwoju myszy i innych ssaków pod wieloma względami przypominają rozwój człowieka. Początkowo zarodek swobodnie przemieszcza się w układzie rozrodczym samicy, po czym zagnieżdża się w ścianie macicy i od tego momentu matka pokrywa pokarmowe i oddechowe potrzeby zarodka. Dlatego też jaja ssaków są bardzo małe i zawierają mało substancji zapasowych. Prawie wszystkie badania nad rozwojem myszy skupiają się na stadiach poprzedzających implantację, gdyż zarodek nie jest wówczas połączony z organizmem matki i można go poddawać manipulacjom. Wtedy również w znacznym stopniu decyduje się przyszła organizacja zarodka. Po zapłodnieniu w wyniku serii podziałów mitotycznych zygoty powstaje grupa luźno połączonych komórek. Stwierdzono, że wszystkie one są równowartościowe, więc jeśli w dwukomórkowym zarodku jedna zostanie zniszczona, a pozostałą umieści się w macicy matki zastępczej, to zwykle rozwija się z niej normalna mysz. Jeśli zaś dwa zarodki ośmiokomórkowe połączy się i umieści w macicy matki zastępczej, także urodzi się normalna mysz, choć jeśli zarodki miały różne cechy genetyczne, np. barwę sierści, to będzie ona miała czworo genetycznych rodziców. Są to tzw. chimery mysie, których sierść ma łatki różnobarwnych włosów powstałych z grup różnych genetycznie komórek. Chimera zawiera dwa rodzaje genetycznie niepodobnych komórek pochodzących od różnych zygot. Dzięki chimerom badacze mogą śledzić rozwój genetycznie znakowanych komórek.